A brief report on the Foundation’s 11th Poetry Prize Event (29 January 2021)

A brief report on the Foundation’s 11^th young poets’ contest held on the 29 January 2021

(The event’s video, in Persian, can be viewed by clicking here)

The 11^th poetry contest was held via Zoom application and viewed by hundreds of poetry enthusiasts in the 3 countries of Iran, Afghanistan, Tajikistan and around the world.

The contest which hosted by Mr Hadi Shafie and Ms Maryam Araam (last year winner from Iran), both poets and both members of the poetry contest secretariat.

Mr Dehbashi of the Bokhara Cultural Centre, who is well known and well familiar with the cultural circles of Tajikistan and Afghanistan spoke of the importance of the cultural alliance among the three Persian speaking countries.

A video of the debate and discussion among the judges from the three countries was shown. The judges had the opportunity to read the work of each contestant from the relevant country and select the winners in the two genres of classic and modern Persian poetry. The final statement was read by one of the judges in which the panel of judges praised the content, depth and the imagination of the participants and how it made it difficult to select the “best” from among so many talents.

The judges statement also added that selecting winners from each country was carried out separately, as the language of the poems were influenced by the cultural as well as the socio-political situation in each country.

The judges emphasised that the participants’ quality of work in each country demonstrates that all of them were in the forefront of promoting Persian poetry and the contest can be considered as the beginning of a road to flourishing in the future.

The judges wished the Foundation would be able to continue its work into the future.

At this point two winners from Iran and Afghanistan and one from Tajikistan were named and introduced to the audience as follows:

Tajikistan

Mr Talib Loghman

Afganistan

Miss Mahtaab Sahel

Mr Ali Yusefi

Iran: Saeed Mobasher

Fatemeh Sadeghi

The event was accompanied by music and the final words from Mr Forutan Parand, executive director of the Foundation.

A selection of poems of the winners of the 21 Foundation poetry prize has been translated into English by Rouhi Shafii :

افغانستان

مهتاب ساحل

ریشه هایم را

مادرم دختر ماهی دارد

آسمان شان نگین دار من است

آینه با همه اینهیش

یک دهن خنده بدهکار من است

بغض دارد دل من نی ترکی

نکند طعم غذا شور شود

هیچ میدانی چه حسی دارد

زن ازاده که مجبور شود

زن آزاده که مجبور شود

تن به مردی که نخواهد بدهد

تن به مردی که جواب لبخند

گاه اگر داد به ابجد بدهد

زنازاده که خود نیفهمد

زندگی یکسره شیدایی نیست

آرزو های فراوان دارد

زن فقط سکس و پسر زدایی تیست

غم بیکاری شوهر بخورد

غم بیماری مادر بخورد

غم غم های برادر بخورد

مثل سیگار پدر در بخورد

تیغ ها در هوس طعم لبش

دوستان دشنه به کف در عقبش

قرص ها کم نتوانند تبش

ماه هم رفته ز ایوان شبش

زن سیگاری هرزه لقبش

جای آغوش نوازشگر عشق

تکیه بر دوش مترسک بزند

از سر عارفه مادریش

شانه بر گیس عروسک بزند

ناگهان حوصله اش سر برود

دست در دست جنون بگذارد

بشکند غیرت افغانی ا

پای از خانه برون بگذارد

تهمت اهل گذر منتظرش

گرگ ها در پس در منتظرش

راه تاریک و سفر منتظرش

جاده در جاده خطر منتظرش

چون کسی نیست دگر منتظرش

می‌رود گور خودش را بکند

پشت این شعر که نا تکمیل است

که کند کنجی و خوابش ببرد

آشپز خانه دگر تعطیل است

دید بسیار شد این قصه پوچ

خواست بر صورتش آبی بزند

پیرهن از کل پیچک بتن اش

باد را شانه کند موهایم

دو پرنده بپرد از یخنم

مثل پروانه برقصم نفسی

ریشه از آنچه گذشته بکنم

Afghanistan:

Mahtaab Sahel

My roots

Mother has a beautiful girl

The sky my colourful shawl

The mirror with all its glittering

Owes me a mouthful of smile

A lump in my throat

Worried of the salty food

Ever knew the feeling

A free woman has

When forced

A free woman when forced

To give herself to a man

She doesn’t long for?

A man whose response

To a smile

If ever, Is silence?

A free woman who understands

Life is not jubilant at all

So much longing she has though

not for sex and bearing sons.

Should she feel sorry

for a husband

With no work

An ailing mother

A brother in despair

Or like the father’s burning cigarette?

Razors yearning the taste of her lips

Friends running after her

dagger in hand.

The pills no more ease her fever

The moon no more

On the veranda at night

Decadent she is called

For the cigarette she smokes.

No cuddle of love

Leaning on a scarecrow

Combing a doll’s hair

To quench her motherly love.

Suddenly, tired of all

Hand in hand with madness

Breaks the Afghan honor

Runs out of the house.

Waiting people to accuse

Waiting wolves outside the door

Darkened road in wait

Danger across road in road

Waiting for her, no one.

Running to dig her own grave

Behind the unfinished poem

Coiling in a corner

And fast asleep

Closed is the kitchen.

Too long is this worthless tale

though

Splashing water on her face

Wearing a dress made of ivies

Lipstick of deep rose.

The wind combing my hair

Two birds fly from my collar

Dancing like a butterfly

Taking all the old roots off.

————

آنجا تو

آن جا تو زیر خنده میرقصی

از پشت بغضم گوش میگیرم

آن جا تو با هم خنده میرقصی

من زیر اشکم دوش میگیرم

می بو سی اش جای لبت در من

فندک بجان تلخ سیگار است

دستی که می باقی به موهایش

دور گلویم حلقه دار است

ماهی ستم در دیگی از روغن

وقتی ترا آغوش می‌گیرد

من شعله شعله آتشم  وقتی

یک جای با تو دوش می‌گیرد

“او سرو سبز روسری سرخت”

من هیزم تر در بهاری تان

بر شعله ام پطرول می پاشد

شب، در بر هم بی قراری تان

خوش باد عیشت ای یگانه یار

هر چند میدانم که غمگینی

خوابید در پهلوی گرم او

هر شب مرا کابوس میبینی

با این همه نا مهربانی ها

چون روز اول دوستت دارم

آهوی تنهایم پلنگ من

جنگل به جنگل دوستت دارم

There, you are

There, you are dancing

soaked in giggles

There, I’m listening

From under my tears

There, you are giggling while dancing

There I’m taking a shower

In my tears.

You kiss her and your lips

Are on mine,

As if a lighter aim for a cigarette.

As if twists round my throat.

The hand you weave her hair

A fish in a frying pan

I am

When she hold her to you’

Flame, in flame

I am

When she takes a shower with you

She is all but merry and joy

I am a wet wood

In the spring rain

Flames in my chest

and

A night of yearnings.

Be happy my only love

Though I know you might be sad

As I am in your nightmares

While you, sleeping her beside.

With all your unkindness

I love you as the first day

A lonely deer, my tiger

Love you forest in forest today.

افغانستان

علی یوسفی

میان کلمات

میان کلمات بدنبال کشف بودم

اما نشانی از تو نیافتم

شاید در میان گوهای مریم پیدایت کنم

یا در میان ریشه ها

یا…

باید بر گردم به خاک

تا سکوت انسان اولیه ای. را بشنوم

تا سکوت او را در آغوش بگیرم

اندوهی کوچک

نفس هایی کوچک

مرا از درون می میداند

مثل دانه ای در پیکر بی جان اسب ها

دارد رشد می‌کند

نیستی

و مرز خودش را در آب ها خفه کرده است

مگر لاک پشت مسیر دریا را از کجا میداند

که هیچ وقت مسیر خانه را پیدا نمی کنی؟

نا امیدیم

آنقدر که حس می‌کنم

کویر پوست مرده ای است

که دارد کش میاید

و ما چون دو قطب

تا آب نشویم

به هم نخواهیم رسید

Afganistan

Ali Yusefi

In between the words

I was looking to discover

and

Found no traces of you

In between the words.

I might find you among

The tuberoses’ buds

Or among the roots

Or…

I have to return to the soil

To hear the silence of the

First human species

To embrace her silence.

Little grief

Little breaths

Like a little seed

Push me from within

Like

Growing Inside the lifeless body of horses.

You are not

And the border is drowning itself

in the waters.

How does a tortoise know it’s way to the sea

When it cannot find its way home?

We have no hope

Feeling as if

The desert is a dead skin

Stretching

And us like the two poles

Have to melt

To reach each other.

ایران

فاطمه صادقی

ای زن

ای زن اگر چه مورچه ها در گور

از سینه تو شیر نمی خوردند

یا بغض مرده توی گل‌یت را

از پیکره به لانه نمی بردند

مردن کمی برای تو آسان بود

شعری سپید شد کفنت ای مست

عمری غزل نوشتی و موزونی

حالا فشار قبر همین وزن است

افتاده ای به تور پری خاتون

باید تو را به آب بیندازند

با اشک های ریخته ات باید

در کو‌زه ای شراب بیاندازند

خیاط دردهای خودت بودی

می دوختی لباس عزایت را

تو مرده ای اگر چه غمت زنده ست

این مرده شور شسته صدایت را

گل کرده بود شعر تو اما باز

پاییز را به خانه خود بردی

پایی نداشت کوه و سفر میخواست

این کوه را به شانه خود بردی

آIran

Fatemeh Sadeghi

The ants in the grave

Hay, you woman,

In the grave,

The ants were not drinking milk

From your breasts

Nor did they take the remains of the sob

In your throat

Into their nests.

Dying was easy for you

A little bit

Hey you, the drunken

Your shroud turned into a white poem.

Getting caught into a fairy’s net

They should throw you into the water

Or in a jar and

Make wine from your running tears.

You were the tailor of your own pains

Sewed your own mourning dress

You are dead though your sorrows

Are alive

And your voice was washed away

By the washer of the dead.

Blossoming were your poems

Though you took autumn home.

The mountain had no feet

Though it wished to travel,

And you carried it

Over your shoulders.

ایران

سعید مباشر

محال

محال بود و خیالی سفر به آینده

کسی نمی برد از ما سفر به آینده

به آبهای روان نامه را بیاندازید

که رود نیروی اسیمه سر به آینده

در این اطاق پس از مرگ ما فقط خون است

که تشت می‌کند از لای در به آینده

برای محکمه خاکستری نخواهد ماند

یکی فرار کند شعله ور به آینده

،به قدر بوسه کبریت اهل حادثه باش

که نیست هیچ پلی بی خطر به آینده

نگاه می‌کنم از شب به شب، جه تیره شبی

نگاه می‌کنم از چشم تر به آینده

جه حرف‌ها که ندارد دهان زخمی ما

گذشته را بگشاییم اگر به آینده

Iran

Saeed Mobasher

Impossible

Impossible was thinking of traveling into the future

No one speaks of us into the future

Drop the letter into the running waters

River flows anxiously into the future

Only blood remains in this room

And after our death

Flows from the cracks of door into the future

No ashes remain to testify

One, whose flames run into the future

Be adventurous as the kiss of a match

There is no safe bridge into the future

I look from the night into the darkened night

With moistened eyes into the future

How many words do we have on our injured lips

Should we open the past into the future?

تاجیکستان

طالب لقمان

در روز های کرونایی

دیدار ما اگر چه برسم قدیم نیست

غمگین مباش فاجعه چندان عظیم نیست

چشمان ما بذون سخن گفتگو کنند

گر نا نماست جنبش لبها وخیم نیست

چشم مرا مطالعه کن تا که در رسی

جز این کتاب شارح قلب دو نیم نیست

ایینه دار حال درون دیدگان ماست

اصلا نیاز بر الف و دال و میم نیست

ما را نگاه ناقل برق محبت است

این گونه هیچ رابطه ای مستقیم نیست

چشم مرا تمام تصرف نموده ای

جز تو در این قلمرو ابی مقیم نیست

چشم است چشم ما و تو گویا ترین زبان

از این سکوت و فاصله پس جای بیم نیست.

Tajikistan

Talib Loghman

The Corona Days

Our rendezvous

are not as the old days.

Do not be sad,

Too big is not

the catastrophe.

Our eyes talk without words

No worries if unreadable are

the words on our lips.

Look into my eyes, to discover

This book which speaks of two hearts.

Our eyes hold the mirror to our hearts

No need of the words A or B or Cs.

Our eyes bridge sparks of our love

Though this way direct

Is not the connection.

You have conquered my eyes

In full.

No one but you is in this blue territory.

Eyes, your eyes

The most expressive language.

Have conquered me.

No worries would there be Of this distance between you and me.